Home / Windsurfen

Kroatië 2009

2008 | 2009 | 2010 | 2011

Na de 1ste geslaagde keer van windsurfen in Kroatië, hier het logische vervolg

Naast de bekende "oude meuk" die in 2008 meeging, was ook de nieuw aangeschafte Fanatic Viper van de partij. Deze zou ingezet worden als familie-board, om te leren windsurfen voor vooral zonen Glenn en Ion.

Info

Standplaats: Biograd

Dag 1 | 25 juli: Heerlijk gesurft, met het 'grootste' materiaal

Amper 2 uur geslapen en behoorlijk gesloopt van de reis, maar als het waait, moet je het water op! 's Middags, vanaf 16:00 uur begon de wind aan te wakkeren tot een krappe 4, dus de Bic Hardrock met slalom-vin + de 7,5 m2 race-zeil genomen. Goed geplaneerd, dus heerlijk gesurft!

De 7.5 'past' steeds beter en ik begin het steeds meer te waarderen. Wel enorm veel downhaul toepassen, maar dat is met de nieuwe mastverlenger en mastvoet geen enkel probleem. De combinatie Bic + 7.5 voelt steeds beter aan en vaart steeds makkelijker, zelf wave-riden gaat goed; voorheen zat ik eigenlijk alleen maar te balen omdat ik dat zware 7.5-tuig 'moest' varen, maar zoals bij zoveel dingen, zit dit toch ook alleen maar tussen de oren!

Flink powerjibes geoefend (knieën buigen, zeilhand terughalen, zeil omlaag drukken = laydown), maar voor dat laatste daar moet je eigenlijk goed overpowered voor zijn, wat ik dus niet was. Was als enige op het water, maar wel met publiek aan de kant. Als inkomertje een erg lekker begin, als ik iedere dag zo kan surfen, teken ik er voor...

Dag 2: Weer erg lekker gesurft, maar helaas niet met de zinker

's Morgens vroeg waaide het erg hard, maar omdat deze aflandig was (NO), dacht ik er erover om naar de overkant te gaan, naar het eiland Pasman. Daar zou het harder waaien en omdat het daar aanlandig is en kan je (dus) met een zinker makkelijker wegkomen. Ik zou lopend met de veerpont oversteken en had van al mijn surfspullen (zinker + 4.5 zeil + giek + deelbare mast) een handzaam pakketje gemaakt zodat het spul als 'handbagage' van zo'n 10 kg mee zou kunnen, toen de wind begon te draaien naar NW en in kracht afnam.

Dan maar surfles geven aan mijn oudste zoon Glenn op de Fanatic Viper en de 4.5, een tuigje dat hij gemakkelijk uit het water kon trekken. Het ging eigenlijk best wel goed, voor het eerst op de volle zee, met zo'n 3 Bft. Hij kon de druk in zijn zeil voelen en moest al flink hangen, wat hem goed afging. Ook overstag gaan lukte hem goed. Het enige probleem was, dat hij na ieder rak steeds lager terecht kwam, ondanks het feit dat de Viper beschikt over een zwaardje. Zelf dacht ik dat het onervarenheid was, maar dat bleek anders! Toen ik zelf het board omhoog voer, kwam ik erachter dat er toch best een behoorlijke stroming stond (+/- 5 km per uur, in dezelfde richting als de wind) waardoor het terugvaren zeer moeilijk was: het terugvaren kostte zelfs mij, als ervaren surfer de grootst mogelijke moeite, zo'n stroming had ik dus ook niet verwacht en ook niet eerder opgemerkt, ook niet tijdens mijn eerdere surfavonturen in voorgaande jaren, hier in Kroatië. Erg lastig zo'n stroming voor beginners en andere langzaam varende zeilvaartuigen als zeilboten, zo blijkt.

Om een uur of vier begon het verschrikkelijk te waaien, de beruchte Burra! Gelukkig had ik de 4.5 al klaarliggen (had deze gebruikt voor de surfles) en ging van start met de Bic. Dat leek zo goed te gaan dat ik snel mijn zinker ging halen, maar dat werd een behoorlijke teleurstelling. Waar het aan lag, weet ik niet, maar ik kwam niet of nauwelijks in plané. Wel leek het erop dat de nieuwe mastpositie wel een rol speelde: vlak voor vertrek heb ik een tweede vinkast gemonteerd zodat de mast 25 cm verder naar achteren kon staan, tot op 1m30 van de achterkant, lekker modern. De volgende keer zal ik dit toch maar beperken tot ongeveer de helft, want de neutrale trim van het board was helemaal weg. Dat het nogal vlagerig was en dat het 4.5 best een 5.5 mocht zijn, zal ongetwijfeld ook een rol hebben gespeeld.

Uiteindelijk maar weer teruggekeerd naar de Bic, met 4.5 zeil en met de slalom-vin nog gemonteerd. Deze gaf soms iets te veel lift, maar je kan er wel fantastisch hoog mee lopen, een heel aparte ervaring! Van de stroming merk je overigens niets zodra je planeert. Het zeil was underpowered, maar een groter zeil durfde ik er niet op te zetten, bang als ik was dat de wind in de tussentijd dan weer zou terugvallen. De veel lichtere mast (North Red, 2.6 kg) en giek maken letterlijk een wereld van verschil: veel lichter varen, veel meer controle tijdens vlagen door de flextop en veel betere en lichtere handling bij waterstarten en gijpen. Jammer dat ik niet veel eerder een lichtere mast heb gekocht: mijn Rotho Cup uit de jaren tachtig zal zo'n 3.5 à 4 kg wegen, maar door het hefboomeffect voelt het nog véél zwaarder aan. Mogelijk dat ik die ga vervangen door een nog lichtere mast als de North Red, ik heb het licht gezien zullen we maar zeggen!

Mijn gijptechniek heb ik verder verbeterd. Ook gijpen in onregelmatige golven van 0,5-1 m (chop) lukken eigenlijk allemaal, dank zij mijn nieuw eigengemaakte techniek van het powerjiben waardoor ik controle heb en hou over het board, ook in (zeer) moeilijke omstandigheden. Cruciaal daarin zijn het verder naar binnen pakken van de zeilhand en het druk houden op de voorste voet tijdens het carven door de knieën sterk te buigen.

Nog een leuke anekdote: op de kade toen ik met mijn zinker-setje aan het slepen was, vroeg een vrouw, zeer duidelijk een toerist aan mij of het altijd zo'n 'slecht' weer was: ze doelde er natuurlijk op dat het zo hard waaide! Ik antwoordde dat het helemaal geen slecht weer was, waarop zij terug zei: Ja, voor jou is het wel goed weer! Ik zei dat het niet normaal was dat het hier zo hard waaide waarop ze gerustgesteld verder liep.

Al met al weer een lekker dagje, een uur of drie gevaren, elk dagje varen is meegenomen. Zelfs wat veerboten ingehaald ("Zie ferry woz ieven toe slow fur mie": http://www.youtube.com/watch?v=ZDHT677fYwc op 1:40)

Dag 3: Niet gesurft vanwege een schouder die het niet 'doet'

Blijkbaar heb ik de eerste twee dagen iets teveel van mijn schouder gevraagd dan dat deze aankon (ik word ook een dagje ouder of zo?), want ik had de nacht van maandag op dinsdag amper geslapen vanwege een verschrikkelijke pijn in mijn schouder. Gevalletje overbelasting zullen we maar zeggen, maar wel zo erg dat ik mijn arm niet meer omhoog kon krijgen! Surfen is dus uitgesloten, alhoewel de wind met 3-4 Bft perfect geweest zou zijn voor de Bic + 7.5. Maar even afwachten hoe dit afloopt...

Dag 4: Niet gesurft, maar de schouder gaat al beter

Te weinig wind om te surfen, zelfs voor de surfles (!), maar gelukkig gaat het met de schouder al beter, kan m'n arm al een beetje omhooghouden. Morgen maar afwachten.

Dag 5: Superdag!

Zoals gewoonlijk begon de dag rustig. Eerst Ion (13) nog wat les gegeven in het haventje. De techniek heeft hij goed onder de knie, maar hij kan helaas alleen omgaan met het 3.2 kindertuig, vanwege zijn lichte gewicht. Een 'echt' tuig (mijn 4.5-zeiltje met gewone mast) krijgt hij helaas niet of heel moeilijk uit het water. Om te kunnen planeren heeft hij echter wel een groter zeil nodig, dus het nu even een kip-en-ei verhaal. Glenn (17) lukt het makkelijk het tuig uit het water te krijgen, maar die is tenslotte al bijna uitgegroeid.

Tijdens het lessen begon de wind rond 15:00 uur aan te wakkeren tot zo'n 4-5 Bft. Omdat het 4.5-zeiltje klaar lag op de kant, heb ik het eerst met dat zeil en de eveneens klaarliggende Fanatic Viper geprobeerd. No-go, zeil te klein. Het 4.5-zeiltje afgetuigd en vervangen door een 5.6 North Infinity en toen gaan varen, wederom met de Viper. Hij kwam goed in plané, maar lang niet zo snel en gemakkelijk als de Bic. Helaas is enige vorm van frivoliteit deze plank vreemd: het board surft zwaar en reageert slecht op voetsturing waardoor gijpen niet onmogelijk is, maar het gaat 'm niet makkelijk af. Maar goed, het is en blijft een familieplank, waar je gemakkelijk op kunt leren surfen, dus mag je dan verwachten dat het ook freemove-eigenschappen heeft?

Na een aantal rakjes de Viper vervangen door de Bic. In een woord: perfect! Het zeil, een 'afdankertje' van Albert, stond er goed op, was betrouwbaar in vlagen, trok goed, maar bood tegelijkertijd veel controle en vertrouwen. Het drukpunt verliep wel iets, maar niet als je overpowered raakte, betrouwbaar dus. De slalom-vin gaf af en toe een spinout, maar die waren er eenvoudig uit te 'trekken'. De combinatie van Bic + North 5.6 + vin voelde zeer goed aan: een goede trim en erg licht te surfen. Jammer dat het volume wat hoog is (130l) waardoor springen en andere trucs niet of nauwelijks gaan, maar het aantal surfbare uren wordt door dit board sterk verhoogd.

Met de combinatie van de Bic + 5.6 mijn powerjibes verder verbeterd: doorplanerend, met een voorzichtige laydown, ook in de chop. Ook de powertack vervolmaakt: door het continu druk houden in je zeil en deze pas op laatste moment los te laten, wordt je als je ware overstag geslingerd; daardoor wordt het moment van instabiliteit sterk verkort, waardoor je die manoeuvre ook uitvoeren in de chop. Meestal is een truc eenvoudig uit te voeren op vlak water (lees: Engelermeer), maar zodra er golven in het spel zijn, kun je vaak overnieuw beginnen en zijn de trucs pas uit te voeren door een nieuw, ontbrekend element toe te voegen.

Een angstig moment. Letterlijk midden op zee, kwam het tuig los van de mastvoet. Blijkbaar werkte de vergrendeling van de mastvoetpin niet goed! Mijn tuig lag in het water, mijn plank ging er als een gek vandoor. In een oogwenk tot de conclusie gekomen dat het achterhalen van de plank de sleutel tot 'overleven' was en begon ogenblikkelijk als een bezetene achter de plank aan te zwemmen, die ik gelukkig kort daarna weer te pakken kreeg.

Goddank had ik geen zwemvest aan, want anders had ik nooit de plank kunnen achterhalen: ondanks dat het een zwemvest heet, kun je daarmee niet of nauwelijks zwemmen! De gevolgen van het niet achterhalen van de plank zouden niet mals geweest zijn: (uren-)lang in het water liggen met gevaar voor onderkoeling (ondanks de verhoogde watertemperatuur), plank kwijt, mogelijk tuig kwijt als de mast volloopt, etc. Dat je veiligheid afhankelijk is van zo'n klein vergrendelingsveertje is bizar, maar helaas de realiteit. Later heb ik met een andere mastvoet met een iets ander vergrendelingssysteem verder gesurft. Een punt van aandacht zullen we maar zeggen, met mogelijk verstrekkende consequenties.

Een hemels moment. Toen ik richting het eiland voer, zag ik zo'n 100 meter voor me dolfijnen boven het water uit springen, met hun typerende golvende manier van zwemmen: een fascinerend gezicht om deze beesten zo maar in de vrije natuur tegen te komen. Ik kwam dichterbij, zag ze nog een paar keer en toen waren ze jammerlijk verdwenen. Mijn dag was alleen hierom al geslaagd, want volgens de locale Kroaten wagen dolfijnen zich de laatste tien, twintig jaar niet meer zo dicht bij de kust, vanwege de herrie van motorboten. Dat ik ze daar wél gezien heb, is blijkbaar uniek.

De beste surfdag tot nu toe, pas om 19:30 van het water gestapt. Nog net niet gevaren met de zinker, waar ik in eerste instantie niet zo'n goede ervaring mee had afgelopen zondag, maar verder perfect, ook dankzij mijn 'nieuwe' 5.6-zeiltje. Je staat er overigens versteld van dat je na 20 jaar nog progressie kan boeken aan de hand van wat instructiefilmpjes op internet! Nooit te oud om te leren, mooi toch?

Hier een lekker doorgeplaneerde gijp van mij in de chop: http://www.youtube.com/watch?v=laRhzESTdJA

Dag 6: Veel gesleept, nauwelijks geplaneerd

Vandaag heel veel gesleept met materiaal en veel op- en afgetuigd, maar slechts een aantal rakjes (op één hand te tellen) geplaneerd. Ach, het kan niet altijd feest zijn.

Dag 7-9: Geen wind

Mooi, kan mijn lichaam ook weer tot rust komen. Die verkrampte handen worden langzaamaan wat minder verkrampt, en de wondjes in mijn handen willen nu eindelijk ook eens genezen. Waar die windarme dagen toch niet allemaal goed voor zijn!

Dag 10: Super!

Zoals voorspeld werd door windfinder.com, zou het vandaag waaien en dat heeft het gedaan! We waren net aan de overkant om een appartement op het tegenoverliggende eiland Pasman te regelen, toen de wind kwam opzetten. De wind was wel 180 graden gedraaid en daarom werd het ook ander weer: tegelijkertijd kwam de bewolking opzetten. Op de boot terug werd je bijna er vanaf geblazen, dus ik kon haast niet wachten. Het water stond erg hoog, waarschijnlijk dat het iets met de veranderde windrichting van doen: het water wordt nu opgestuwd vanaf de Middellandse Zee in de 'pot' van de Adriatische Zee.

In het begin een dikke 5 en dus van meteen start gegaan met de zinker + 4.5. Een paar rakjes erg lekker kunnen varen maar het board planeerde niet echt door, dus springen en zo lukte niet. Wel voer het als vanouds erg makkelijk en gevoelig. Opvallend meer spinouts als met de Bic, een beetje jammer want je zou het omgekeerde verwachten, met die dunne rails van de zinker. Ook het volume van 60l is wel erg weinig. Even uit plané doordat een manoeuvre die net iets te lang duurt of omdat de wind net wat minder wordt, en je zit meteen moeilijk te doen.

Toen de wind iets ging afzwakken naar een 4, heb ik hetzelfde zeil op de Bic gezet, en deze ging meteen als een speer er van door. Geniaal board toch die Bic, zeer snel aanplanerend. Jammer van het volume, maar ja, dat is nu eenmaal zo; van de andere kant maakt is het board daardoor prima geschikt voor beginners, juist ook omdat het erg makkelijk planeert.

Omdat ik een collega-surfer, een 'vriend' had gezien, een paar kilometer hoger aan de wind, ter hoogte van de camping Cerne Luka, ben ik in een aantal waanzinnig lange rakken omhoog gevaren, lekker breed, dat kanaal van Pasman! Toen ik daar aan kwam, was de wind inmiddels aangewakkerd tot 5-6 en heel opvallend: de surfer heeft zich niet meer laten zien, misschien waaide het wel te hard of zo?

Ik heb mezelf prima vermaakt. De Bic lijkt geen eindsnelheid te kennen, die gaat alleen maar harder in de vlagen want trekt zich door de zeer geringe rocker helemaal vlak: soms eng hoe hard je gaat met dat ding... Zelfs een paar flinke sprongen gemaakt met de Bic: even flink slikken, omdat een board met dat volume ongecontroleerd in de lucht kan zijn en er met jou vandoor kan gaan in plaats van andersom, maar gelukkig ging het allemaal goed, dus weer het magische gevoel van 'airtime' beleefd. Ik had op dat moment van 5-6 wel weer mijn zinker willen hebben, maar was te ver omhoog gevaren, dus zou ik daar veel tijd mee kwijt zijn. Met de Bic ging het eigenlijk ook meer dan prima, lekker duck- en slamgybes en heli-tacks geoefend, voorzover dat mogelijk was met golven van soms anderhalve meter.

Op het moment dat het zo hard door waaide, was er geen enkele zeilboot die op de zeilen voer. Ik kwam er welgeteld één tegen die met zeer sterk gereefde fok en grootzeil tegen de wind en golven in probeerde te boksen, maar dat schoot niet op, ze gingen bijna harder achteruit dan vooruit en kwam ze bij ieder rak weer tegen. Even later werd de motor aangezet en tuften ze zuidwaarts. Maar ach, de eerste 'sportieve' zeiler moet ik helaas nog tegenkomen, maar misschien komt dat omdat het hier voornamelijk recreatieve, niet-geoefende zeilers zijn: zeilen in Kroatië is namelijk erg mooi.

Het zeiltje, de Ezzy wave van 20-25 jaar oud (een afdankertje van Joost) stond er nog prima op. Lekker licht en betrouwbaar, ook overpowered, eigenlijk niets mis mee, zeker in combinatie met de veel lichtere mast (North Red t.o.v. Rotho Cup): dat verschil merk je wel! Mijn nieuwe Decathlon (Tribord) giekje van € 50,- is ook perfect. Alles bij elkaar een prima combinatie.

Dag 11: Geen goesting

Tsja, dat dit zou kunnen gebeuren, pure luxe: ik heb niet gesurft, maar hád wel kunnen surfen. Weliswaar met mijn grootste zeil, de 7.5, maar ik had dit keer geen zin om te surfen, na de superdag van gisteren.

Ion daarentegen heeft zich voor het eerst buiten het haventje gewaagd met de Viper. Het duurde eventjes voor hij het durfde, want het is natuurlijk niet niets, je wagen op de volle zee met een forse wind. Het ging hem goed af. Hij had behoorlijk last de golven, want die heb je op de plas natuurlijk niet maar hij kon goed goed zijn rakjes trekken. Ion is weer een grote stap verder.

Dag 12: De Burra steekt op, lekker aflandig poeieren

De Burra is een landwind die door thermiek ontstaat. Daarom komt deze ook van het land en is in deze streek zo berucht, dat het een eigen naam heeft gekregen. Omdat het een aflandige wind was, kon je vanuit Biograd zelf eigenlijk niet beoordelen hoe hard die wind dan wel niet was, want daar waaide het niet of nauwelijks. Gelukkig wist ik uit ervaring van vorig jaar waar het wél waaide: voorbij de jachthaven, waar je een groot stuk open water had. Als je op de pier ging staan, zag je in de verte dan ook de schuimkoppen schuimen, heerlijk!

Altijd een beetje eng, aflandige wind, maar als je materiaal in orde is en je daarop kan vertrouwen, is er niet zo veel aan de hand. Bovendien, als er wat zou gebeuren, zou ik Pasman uitkomen en dan kun je altijd met de boot terug. De zinker was geen optie, omdat je daarmee niet weg kon komen want je moest eerst door een windstil gebied van zo'n 100 m: daarna begon het enorm te blazen.

Dan maar de Bic gepakt met het 5.6 zeil en dat ging meer dan prima. Waanzinnig hard gegaan doordat er relatief weinig golven waren, de loeiharde wind en het overpowerde zeil. Het board was soms ternauwernood te controleren, maar hard dat het ging! De wind was behoorlijk vlagerig, maar voor de Bic met z'n volume geen probleem.

Weer een lekker dagje. Niet voor de jongens vanwege de aflandige wind, maar intussen staat de surf-o-meter op 2/3, 8 surfdagen op 12. Niet verwacht eigenlijk, maar wel lekker. Mijn kleinste zeiltje, het drietje heb ik nog niet mogen gebruiken, maar in de 20 jaar tijd dat ik die heb, heb ik die ook nog maar een handvol keren kunnen gebruiken, dus het zou een wonder zijn als ik die hier zou mogen optuigen.

Dag 13: Idem als gisteren, met de aflandige Burra lekker speren

De Burra is nog steeds actief, dus precies als gisteren gesurft, met dezelfde wind en hetzelfde materiaal. Voor de grap eens geprobeerd om op volle snelheid op korte afstand een zeilboot aan lij te passeren, voor de ingehaalde zeilers en surfers de ultieme vernedering. Ik wist dat er wat minder mind aan de lijzijde was, dus bij het passeren liet ik de zeilhand wat vieren. Helaas had ik geen rekening gehouden met de schijnbare vuile wind van de zeilboot waardoor de wind zo ongeveer precies van voren kwam en ik met een mooie plons ten onder ging. Een coole stunt eindigde nogal schlemielig zullen we maar zeggen.

Als goedmakertje heb ik maar de Kornatski Villa ingehaald, de megalomane boot van de plaatselijke dictator die volgens de overlevering van de locale inwoners van Biograd onder verdachte omstandigheden op de mooiste plaats in het haventje van Biograd ligt en vervolgens daar het uitzicht verpest. 1-0 voor man-against-the-machine.

Het gijpen heb ik inmiddels goed onder de knie, beter dan dat ik dat ooit had, in mijn vorig surfleven. In elke omstandigheid (vlak, golven), met elke wind (hard tot zeer hard) en met elk board zet ik nu een gijp in en rond deze succesvol af. Daar waar ik voorheen altijd wat angst had om in de hardste vlagen de gijp in te zetten, kan het me nu niet meer hard genoeg waaien: hoe harder, hoe liever. Ook de angst voor gijpen in de golven ben ik volledig kwijt. Het verbeteren van de gijp was één van mijn voornemens, QED.

"Du bist ein Profi". Meerdere malen ben ik aangesproken door het 'publiek' over hoe geweldig dat men het vond wat ik allemaal doe, waarbij verondersteld werd dat ik professioneel surfde. Maar zonder uitzondering, waren dat ouderen die 20 jaar geleden ook ooit gesurft hadden en soms nog wel eens zo'n vier meter lange 'boot' in de garage heeft liggen. Als ik ze dan vertel dat ik het 30 jaar geleden (!) ook op zo'n plank heb geleerd en de Bic ook 20 jaar oud is, staan ze toch wel vreemd te kijken. Wat ik erg jammer vind is dat ik zowat de enige ben die hier surft. Misschien is Biograd geen echt windsurf-gebied, dat schijnt het eiland Bol te zijn, maar dan toch, een beetje gezelschap is toch veel leuker.

Morgen niet surfen, vanwege een uitstapje naar de Kornati-eilanden.

Dag 14: Niet gesurft, maar was wel mogelijk geweest (telt mee voor de surf-o-meter)

Zoals gezegd, een uitstapje naar de altijd wonderschone Kornati-reservaat. 's Avonds terugkomende met de boot waaide het nog steeds flink, maar nadat ik haastig al het materiaal bij elkaar verzameld had, bleek de wind in 5 minuten tijd ineens te gaan liggen. Jammer maar helaas.

Standplaats: Ugrinice, eiland Pasman

Dag 15: Surfen in het surfparadijs met mijn Sloveense vrienden

Vandaag voor de laatste week van de vakantie verhuist naar het eiland tegenover Biograd, Pasman. Vorig jaar hadden we een huis gezien wat direct aan de zee lag, dat was het huis waar de surfende Slovenen in zaten die ik vorig jaar op Pasman had ontmoet toen we in een ander huis in Ugrinice zaten. Helaas was dat huis al in juni volgeboekt. Bij toeval kwamen we uit op een huis, Villa Anita (what's-in-a-name), dat daar pal naast lag.

Wat bleek: de Slovenen zaten er ook weer, wat een wonderlijk toeval, of zou het zo dat toeval niet bestaat? Op de ideale locatie, direct aan zee én uitzicht op zee vanaf het balkon (je kunt de surfers zo zien), je tuig kan je achter het huis neerleggen (dus niet steeds op- en aftuigen), 10 m lopen en je kunt van start vanaf een strandje en ook belangrijk: geen stroming zoals in Biograd. Rust en ruimte én je kunt de hele dag optrekken met surfers, het kan niet mooier, een waar surfparadijs, zeker als de wind ook meewerkt, wat ook meestal wel het geval is want de surf-o-meter staat inmiddels op bijna driekwart.

's Middags was Imme uitgegleden en had een snee in haar hoofd. Met de speedboot van de eigenaar naar de overkant en daar werd een plaatselijke pompbediende door diezelfde eigenaar verordonneerd om ons naar de eerste hulp-post te brengen. Vervolgens met de ambulance naar het plaatselijk ziekenhuis in Biograd waar twee hechtingen werden gezet. Daarna kwam, heel verrassend, de eigenaar van het huis ons ophalen in het ziekenhuis: hij had nagevraagd waar we zaten en was met zijn boot er naar toe gevaren. Hoe behulpzaam kun je zijn, ongelooflijk! We hadden eerder op de dag wat negatieve ervaringen met Kroaten (iets met geld en Euro's en zo), maar dit laat het ware gezicht zien: geen gezeik, meteen doen. Daarna weer met de speedboot terug en omdat de wind begon op te steken, werd het een hots-bots ritje, eigenlijk niet echt leuk maar intussen wel voor het eerst (geldt ook voor Imme) in zo'n boot gezeten.

Na dat avontuur zijn de spullen opgetuigd en weer gaan surfen. Ion en Glenn gingen heel erg goed op de Viper, ook met die harde wind. Net niet planerend, meestal met opgetrokken zwaard en soms in de voetbanden: ze zijn alweer een aantal grote stappen verder. Als Glenn het grotere zeil kan houden, gaat hij voor het eerst planeren, en dan is het hek van de dam. Omdat de wind licht aflandig was, mochten ze niet verder dan 100 m uit de kust, een instructie waar ze zich erg goed aan hielden. Ze moeten eerst wat meer vertrouwen ontwikkelen dat ze altiijd terug kunnen komen, en dan komt het vanzelf.

Zelf best aardig gesurft, alhoewel de wind best vlagerig was. De heli-tack is nu sterk verbeterd: in mijn vorig surfleven maakte het niet uit hoe hard het waaide, ik kon 'm altijd maken; dat oude gevoel van vroeger is weer helemaal terug. Ook even gekeken met wat minder wind hoe een backwind-jibe nu eigenlijk werkt: eerst wat afvallen, dan aan de verkeerde kant van het zeil gaan staan, de bocht verder afmaken en het zeil door de wind duwen. Het is een nogal gekunstelde beweging, die ik nu met meer wind en planerend kan gaan oefenen.

Net als vorig jaar was ik zowat de enige die vrijwel constant planeerde. Wat bleek: twee van de drie surfte zonder trapeze waardoor ze niet al hun gewicht efficiënt kunnen toepassen. Dat resulteert een onjuiste houding (te lage zit) waardoor planeren slecht gaat. Nadat ik had aangegeven dat het niet toepassen van de trapeze één van de problemen is, zouden ze in Biograd proberen een trapeze te kopen. Van de ander, die wel met trapeze voer, zag ik dat deze te ver achterover leunde. Het bleek dat hij met het zeil een close-the-gap wilde doen. Ik legde hem uit dat close-the-gap geen doel op zich is en het aanplaneren sterk kan verslechteren omdat daardoor de achterkant naar beneden wordt gedrukt. Ik heb hem wat tips aan de hand gedaan om het gewicht júist naar voren te verplaatsen voor een vlakke boardtrim. Ook zou hij wat kunnen experimenteren met de plaatsing van de mastvoet (wat verder naar voren).

Doordat ik harder ga dan de rest en trucs laat zien die indruk maken, wordt ik als autoriteit beschouwd en is het heel makkelijk om aanwijzingen te geven: vanuit de praktijk laat ik zien hoe 'het' werkt, en vervolgens leg ik de theorie er achter uit en juist dat is een zeer sterke combinatie. Surfen leer je niet vanuit een boekje. We zullen het zien of het planeren met mijn aanwijzingen gaat lukken, maar ze zijn wel bereidwillig om iets te leren en daardoor nemen ze mijn tips zeer serieus. Grappig, hoe je zo maar een andere rol krijgt.

Dag 16: Een paar rakjes lekker raggen

Het duurde niet lang, maar elk geplaneerd rak is er één en dat maakt de dag alweer goed. De dag begon met een heel lange windstilte, langer dan normaal en vanaf 12:00 uur begon het licht aflandig (ZW) te waaien. Dan even een korte maar heftige periode ZO en toen was het alweer voorbij.

Epiloog

Door alle gebeurtenissen en ervaringen tijdens deze vakantie hebben me goed aan het denken gezet van wat ik eigenlijk wil met mijn materiaal.

Eén conclusie is dat de zinker te klein is: het aantal vaarbare dagen is te klein en het is zeer oncomfortabel als de wind wegvalt. Bovendien heb je te weinig tijd om je trucs uit te voeren want het zinkt zeer snel en onverbiddelijk. Ook planeert het niet snel aan: weliswaar sneller dan andere, vergelijkbare boards, maar vergeleken met de Bic is het een hemelsbreed verschil. Wil je trucs als bijvoorbeeld sprongen uitvoeren, heb je simpelweg snelheid nodig, dus snel aan- en daarna flink doorplaneren is iets wat onontbeerlijk is. De zinker heeft te veel wind daarvoor nodig. Ook het springen zelf gaat minder makkelijk, omdat de one-foot-off (30 cm) te gering is.

De Bic daarentegen vaart door zijn volume erg makkelijk. Het aanplaneren gaat zeer snel: ik moet nog een board tegenkomen dat sneller planeert! Ook planeert het dóór, zonder een begrensde eindsnelheid te hebben. De goede planeereigenschappen komen door de geringe rocker en het lange, vlakke planeervlak, gecombineerd met de breedte op de juiste plaats (60 breed, behoorlijke one-foot-off) en een relatief laag gewicht (9 kg). waardoor het ondanks het volume van 130 l, relatief makkelijk vaart, zonder het gevoel te hebben dat je continu een bos wier aan je vin hebt hangen. Dat volume is tegelijkertijd ook het enige nadeel: minder snel de bocht in te krijgen, minder controle tijdens springen, niet geschikt voor freestyle.

Mijn ideale board ziet er als volgt uit:

(ingelost door in 2023 een Starboard Kode 86 aan te schaffen)