Home / Lopen / Nepal 1991
Nepal 1991 - 11. Thorung Phedi, 18 maart (4420 m)
Aan de voet van de berg, dat betekent Thoreng Phedi letterlijk. Een zware bevalling om hier te komen, maar met 4420 meter hebben we hier in Phedi alle twee een persoonlijk hoogterecord gevestigd. Maar te beginnen bij de vroege morgen, toen we om een uur of zeven uit ons bed gerookt werden door de kookperikelen van onze N epalese gastheer. Ontbijten op 4000 meter hoogte in de zon kan nog steeds in korte broek en T -shirt, al loop je wel het risico dat je ledematen eraf vriezen. Dus toch maar goed aangekleed (met mijn 'goretex' broek aan) 'genieten' van Nepalese soep. Intussen stalde onze vriend zijn handelswaar, waaronder een aantal Tibetiaanse messen, weer langs de toeristischeroute uit.
Gisteren vroegen Mark en Tom mij, als ervaren reiziger, of je die messen ook mee naar huis zou kunnen nemen. "Natuurlijk", antwoorde ik, "gewoon verstoppen in je rugzak." waarop Tom & Mark wederom in lachen uitbarstten! Maar welke idioot gaat er nou ook op trek, vlak voor de pas nota bene, zulke zware souvenirs meeslepen!? Onze Nepalees blijft ongetwijfeld hopen.
Wat betreft het eten hier in Phedi, de soepjes zijn nog het best te verorberen. Voor het overige zijn Mark en ik het grondig eens: alles begint hier steeds meer naar niets te smaken! Gelukkig had Mark zojuist nog een stuk Hollandse salami-worst te voorschijn weten te toveren, want dat smaakte in tegenstelling tot het eten hier naar meer ... Helaas is er nu niets meer, dus dat wordt vanavond dus weer een soepje.
Na ons ontbijt in Ghuchang, een soepje dus, om een uur of negen op weg naar Lethar en na wat ouwehoeren met wat Amerikanen en een Duitser, door naar Thorung Phedi. Vooral dat laatste stuk was voor Mark loodzwaar . Hij is op dit moment goed verkouden en heeft op het eind van de dag ook maar weinig kracht over. Ik ging weer heel goed vandaag, en kon het zelfs permitteren om een verloren kaart en zonnebril op te halen.
Onderweg naar Phedi kwamen we nog twee Nieuw-Zeelandse meisjes tegen, die we al een paar keer eerder tegengekomen waren: zij kwamen de pas niet over wegens hoogteziekte. Voor het moment hebben Mark en ik geen verschijnselen. Ik had zojuist last van hoofdpijn, maar dat is ook al weer verleden tijd. Wel drinken we heel veel en moeten we heel veel plassen, maar ook dat schijnt met de hoogte samen te hangen.
Morgen dan de dag van de waarheid, de pas (We know something about it!). Als het weer (zojuist verschenen de eerste wolken sinds drie dagen aan de hemel) en Marks verkoudheid het toelaten, klimmen we morgenvroeg 995 meter omhoog naar 5415 meter en vervolgens dalen we weer 1600 meter omlaag naar Muktinath. Dan kan dat geouwehoer over de pas eindelijk ophouden... Het landschap is overigens wel zeer indrukwekkend, of liever, nog indrukwekkender dan de vorige dagen: omringd door sneeuwen bergen van boven de 5000 meter, met kloven en ravijnen die steeds smaller worden en als enige ontsnappingsmogelijkheid, die vervloekte THORUNG LA-PAS!