Home / Lopen / Nepal 1991
Nepal 1991 - 9. Manang, 15 maart (3535 m)
Weinig actie vandaag, maar blijkbaar toch genoeg reden om te schrijven. Te beginnen met de diverse toilet-runs van Tom en de 'never-ending-story of Gers-gas-service, 24hours a day and seven days a week'. Voor Tom is de ellende nu hopelijk verleden tijd, want hij is op voorschrift van z'n Nieuw Zeelandse arts weer aan de pil. Hoe het verder zal gaan met mijn 'frequent gas-service' is nog maar de vraag, op dit moment kan ik met de vrijkomende energie van mijn gas het hele Annapurna-circuit van electriciteit voorzien. Genoeg daarover.
Veel erger is dat ik op dit moment lichte verschijnselen van high-altitude-disease heb (hoofdpijn en vanmiddag slap en een beetje misselijk). Dit had ook diverse gevolgen voor Mark & Tom, want mijn humeur schijnt er niet op vooruit te zijn gegaan! Dat schijnt ook één van de verschijnselen van de ziekte te zijn. Toen ik het vanmiddag over de HAD-meeting had (hier in Manang bij eerder genoemde artsen) en me afvroeg hoe die meeting in z'n werk ging (of daar sprake was van een discussie of iets dergelijks?) barstten Tom & Mark in lachen uit (hoezo discussie?) en werd ik kwaad en gooide onze kamersleutel op de grond toen Tom daar om vroeg. Geen gevoel voor humor meer! Misschien klopte dat ook wel (al zag ik de humor van het bovengenoemde sowieso niet in... ), want ik voelde me op dat moment flink beroerd worden.
Geen HAD-meeting voor mij! Tom & Mark gingen daar wel heen en het bleek zeer de moeite waard te zijn. Zij kwamen aan de weet dat er een zak bestaat, waar je bij ernstige verschijnselen van de ziekte in moet gaan liggen, waarna je er na een uur weer als herboren uit schijnt te komen. Dus die pas moest sowieso te nemen zijn.
Ook kwamen ze onze twee Israëlische vrienden uit Chame en Dharapani weer tegen. Onze aanvankelijke indruk van hen (actieve baasjes) is intussen radicaal omgeslagen. Zij houden iedere morgen van gezond uitslapen, goed ontbijten en eventueel daarna nog een stukje lopen. Ze schijnen ook al actief op zoek te zijn naar een drager, die hen over de pas moet helpen. Er gaat ook een vliegtuig van Manang naar Jomson en één van onze Israëlische vrienden leek dat wel wat. De kosten van de vlucht (25 US$) waren ongeveer gelijk aan de kosten van het gebruik van de zak (één behandeling kostte ongeveer 1000 Rp). Maar, zo redeneerde lriz (de Israëliër), als je het vliegtuig neemt, hoef je tenminste die pas niet te nemen!
De Israëliërs vroegen ook waar ik was: "WeIl, he's suffering from high altitude disease!". Mr. Wiseguy's faam was hen intussen ook bekend, ook zij waren niet zo kapot van hem. Vanmorgen zag ik mezelf voor het eerst weer in de spiegel. Dat was even schrikken. Een vermoeide kop; een baard die voortwoekert, al vinden Tom & Mark dat ik hem moet afscheren. Ik geef meteen toe, dat het ook niet veel meer is dan een paar verdwaalde borstharen, maar ze hebben nog twee weken en het spijt me voor T & M, maar mijn borstharen blijven nog even op mijn gezicht staan!
Vanmorgen zijn we naar Braga gelopen, een dorpje voor Manang. Mark liep volgens zijn eigen zeggen weer zo'n 60 a 70 procent. Nu maar hopen dat ikzelf ook weer snel herstel. In Braga (een schitterend dorp overigens) wat kinderen gefotografeerd, tenminste getracht dit te doen, want er was er één die de hele tijd met zijn neus voor de camera bleef staan. Uiteindelijk lukte het toch, maar het geschooi om de 'schoolpens' en de rupees was vervolgens niet van de lucht.
In Braga wilde Mark een Yak fotograferen, maar de Yak wilde niet doen wat Mark wilde en ik moest mijn bekende lokroep (ahum, ahum) uitvoeren om het beest op andere gedachten te brengen. Helaas, ik schijn geen Yak meer te kunnen verleiden, want het beest dwaalde nog verder van Mark z'n camera af. Het zalwel aan mijn baard liggen of mijn 'frequent gas'. 's Middags óók nog zon, waarvan zowaar Torn dit keer zelfs bruin wordt.
Nog meer goed nieuws voor Torn, ze hebben hier in Manang spring-roll-tunafish, en het allerbeste nieuws: hij heeft eindelijk zijn schaakpartner gevonden (Iriz, de Israëliër). Jammer dat Mr. Wiseguy er niet is, want dan hadden ze mooi simultaan kunnen schaken! Voor het overige bracht deze rustdag in verband met acclimatisatie op deze hoogte rust, en dat hoort zo op een rustdag.