Home / Lopen / Wintertochten

Ardennen 2002 #winter

1987 | 1995 | 2002 | 2024

Na de 'generale repetitie' in 1987 en de voortzetting in 1995, zou dit onze derde wintertocht worden. Gelukkig niet zo bizar als die eerste tocht. Wel bijzonder koud, zeker 's nachts. Maar zeer mooi.

Wie: Ger, Mark
Start: Trois Ponts
Tekst: Mark

Het was weer een tijd geleden (1987) dat we in de winter in de Ardennen geweest waren. Door de jaren heen is het een soort traditie geworden om een meerdaagse trektocht met minimale middelen, dat wil dus zeggen o.a. zonder tent, in het winterseizoen te houden. Doorgaans gaan we met z'n drieen, Tom, Ger en ik. Omdat Tom het de keer daarvoor erg koud heeft gehad, had hij weinig goesting om dit keer mee te gaan. Jammer. Ik moest het daardoor stellen met mijn zwaagbeest Ger.

De week ervoor was ik al eens in de Ardennen geweest, ter hoogte van Wanne en Aisomont (beiden bekend bij de serieuze fietsers onder ons). Tijdens dat bezoek lag er meer dan genoeg sneeuw en de beslissing was gevallen. Tijdens de voorbereiding ben ik nog bezig geweest om sneeuwschoenen van bamboehout, kippengaas en ijzerdraad te maken om niet al te ver in de sneeuw weg te zakken.

De zaterdag was een ongelooflijk mooie dag geweest: onbewolkt, dus veel zon, geen wind en een aangename temperatuur van 2-3 graden onder nul. Bovendien was alle vocht in de voorgaande dagen en nachten uit de lucht gevroren, dus het voelde ook nog eens aangenaam aan.

Het was (helaas) niet nodig om de sneeuwschoenen te gebruiken. Door de aanhoudende vorst was de toplaag van de sneeuw losgevroren en bestond uit een soort 'stof'. Deze plakte niet, waardoor het lopen door de diepe sneeuw niet noemenswaardig zwaar was. Wel hebben we de sneeuwschoenen uitgeprobeerd, je weet maar nooit, misschien voor de volgende keer. Ze werkten! Het kostte wel enige moeite om de juiste binding te vinden: de sneeuwschoen werd door een lange schoenveter verbonden met je gewone schoen.

Onderweg werden we nog meewarig aangekeken door enkele passerende langlaufers: wat zijn dat voor idioten met Gamaschen, sneeuwschoenen en slaapmatjes...

Het opmaken van het kamp is zonder problemen verlopen. Het warmmaken van het eten (de bekende Struik-pakketten) wilde niet helemaal lukken: de brander kreeg de inhoud van de pan maar amper warm. Toen we eenmaal gingen eten, was het al koud voordat we de laatste lepel naar binnen konden werken: zodra de zon verdwenen was, werd het op deze hoogte (550 m) erg snel koud, en zou dan gestaag dalen naar een geschatte temperatuur van -10 °C.

Nadat we van een bijzonder mooie zonsondergang hadden genoten, lagen we beiden omstreeks 7 uur in onze slaapzakken, zodanig ingesnoerd dat alleen onze ogen en neuzen contact hadden met de buitenlucht en te genieten van een onwaarschijnlijk mooie sterrenhemel: omdat we doorzichtig folie als dak hadden, konden we ongehinderd van het uitzicht genieten.

Na een lange, door de kou onrustige nacht, ontwaakten we wederom onder een wolkenloze hemel. Helaas, vanuit het dal trokken wolkenpartijen omhoog en reeds snel liepen we in een allesverhullende mist.

De regendruppels van de mist bevroren op de bomen en dit leverde Anton Pieck-achtige taferelen op.

Door het afwisselende landschap (bossen, open weiden en veel relief) en de verschillende weertypes, werd dit een tocht die bijzonder lang in ons beider geheugen gegrift zal blijven.