Home / Fietsen / MBC

MBC 2026 "Voorbij de Antonbocht de geschiedenis in…"

Editie 9, 5 juli 2026
14 deelnemers, 2 uitvallers
Tom (s), Ger (s), Glenn, Imme (d), Martin, Niels, Stefan, Erwin (s), Hendrik# (s), Sophie# (d), Laurine# (d), Irene# (d), Anton (s), Mark (s) # = rookie
Motards - Ion, Kevin, Ronald

Tekst: Ger, cursief: Mark / Tom

Na heel wat voorbespiegelingen in de mail was 2026 het jaar dat onze koersdirecteur terug in koers kwam. Goed voorbereid ook nog, want met aardig wat kilometers in de benen. Want wat wilde het geval, het aantal aanmeldingen voor de MBC was aanzienlijk gestegen.

Nog nooit eerder waren er zoveel deelnemers! Oorspronkelijk 16, maar na 2 afzeggingen bleven er 14 over, waarvan 4 rookies. De aanwas komt vooral van de verjonging, want de oudjes vallen stuk-voor-stuk af; Hendrik met zijn fraaie oranje Pinarello (een koopje na de uitschakeling van Oranje bij het WK?) is dit jaar de welkome uitzondering.

Een tijd geleden was er 'discussie' om de MBC minder zwaar te maken zodat diezelfde oudjes de MBC tot aan het einde ter tijden zouden kunnen rijden. Maar uiteraard is daar door de organisatie geen gehoor aan gegeven, want er is maar 1 MBC en dat zal altijd zo blijven...

Daar hoort dan ook voor Mark een serieuze voorbereiding, iets wat ik trouwens heb mogen ondervinden in een voorbereidend trainingsritje, toen ik op de Hedelse brug al op achterstand werd gezet. Over het vervolg van de dijkenjacht heb ik het liever niet meer.

Inderdaad, eigenlijk heb ik voor het eerst sinds zo'n 15 jaar er niet meer zo hard aan getrokken dan deze keer. Ben ook heel wat kilootjes lichter geworden, samen met mijn fiets die nu met 7 en nog wat kilo (o.a. door de Mavic Helium-klimwielen) bijna illegaal is geworden bij de UCi (grens ligt op 6,8 kilo)...

Uiteindelijk stonden we met 14-en aan de start van deze 9e editie, de dochters van Tom (Naomi en Emma) hadden afgezegd. Toch een mooi aantal starters dit keer, zelfs een record! Na het ronden van de eerste spreekwoordelijke kaap vielen ook Irene en Laurine echter weg, het inrijden op zaterdag zat zwaar in de benen voor de dames. Het succesvol uitrijden van de MBC zou er niet inzitten, ze reden terug naar het gehuurde huisje.

Gelukkig maakten ze later (bijna) alles goed door ons de laatste kilometers vanuit de ploegleidersauto met hun aanmoedigingen moreel te ondersteunen. Ja, wat nu te doen met dat damesklassement? Want waren ze nou wel of niet gestart met de feitelijk al aangekondigde opgave op de eerste helling?

Oorspronkelijk zouden er 4 dames meedoen, en bij minimaal 3 is er sprake van een damescompetitie met dito trofee. Maar ja, met de 2 uitvallers na de 1ste helling waren we door de ondergrens heen gezakt. Dus de organisatie (moi) moest zich tijdens de koers beraden hoe nu verder... Na rijp beraad (ahum) zijn Irene en Laurine als DNF (did not finish) geboekt, en kon de strijd bij de dames (Imme en Sophie) toch nog losbarsten.

Ja, de MBC moet niet onderschat worden! Daar had Mark al menig keer voor gewaarschuwd! Daarom had Glenn dit keer het Kopje van Bloemendaal opgenomen in zijn trainingsprogramma (iets wat Hendrik natuurlijk al jaren deed) en dat was geen overbodige luxe. Niels had voorbereidingskoersen gereden op Mallorca, Erwin bleek de Jean Nelissen Classic in Luxemburg in de benen te hebben. En niet te vergeten, Anton was weer present en miste wat kilo’s, dat viel toch wel op voor de ingewijden onder ons. Waartoe dat zou leiden, ja, dat weten we intussen.

Iedereen heeft inmiddels wel door dat de MBC een meer dan serieuze uitdaging is! En ja, dit jaar maar liefst 3 (!) wisselbekers: voor de open categorie, senioren (50+) en de dames, op te halen boven op de slotklim, "het beest". Niels, de winnaar van vorig jaar (toen we nog maar 1 beker hadden), was zijn beker "vergeten". Of dacht hij, waarom zou ik de moeite doen om dat ding mee te sjouwen, aan het eind van de dag moet ik 'm toch weer meenemen?

Toch stond in Winamplanche niet iedereen zorgeloos aan de start. Stefan had op zaterdag bij het inrijden zijn derailleur kapot getrapt. Te elfder ure was er van Mark een lijntje met good-old Nico gelegd en nam Mark diens fiets mee. Zo werd Stefan uit de brand geholpen. Gelukkig maar, anders was zijn voorbereiding voor niets geweest. En een DNS (did not start) wil je niet achter je naam hebben. Ook een DNF (did not finish) trouwens, maar goed, soms is het niet anders. En ja, zou Nico niet een half puntje verdienen voor de rangschikking, want weliswaar niet hij, maar wel zijn fiets ging de MBC rijden? Geen sprake van, aldus onze wedstrijdleider. Ja, je moet je eigen koers en daarbij horend klassement wel serieus nemen.

Inderdaad, volgens het MBC-reglement krijg je pas punten als je daadwerkelijk meefietst. Wel leuk dat de fiets van Nico nog eens over het parcours van de MBC gaat: Nico staat anno 2026 nog steeds 3e in de hall-of-fame met 6 deelnames en 3x voltooiing van de MBC, hulde!

Bij de start legde Mark voor alle rookies nogmaals de MBC-regels uit. Boven wachten en op het vlakke ‘en groupe’. We stoven er vandoor. Nou ja, in gedachten dan, want het ging meteen zo’n 5 tot 8 procent omhoog gedurende een viertal kilometers. 115 kilometers en 2400 hoogtemeters lagen in het verschiet, dus iedereen reed min of meer rustigjes naar boven. Het weer was prima, geen 35 graden zoals het weekend daarvoor en ook geen 30 van een weekend later (de eigenlijke datum voor deze editie van de MBC).

De MBC van 2026 is inderdaad een week eerder verreden dan voorgeschreven in het reglement (1e ipv 2e zondag van juli). Gelukkig maar dat degene van wie we de naam niet mogen noemen waarvoor we de datum hebben aangepast, niet voortijdig afgezegd had, of heel snel had opgegeven, anders was de hele consternatie van de vervroeging van de MBC (we blijven toch gewoontedieren hè) helemaal voor niets geweest.

Nee, een aangename 20 graden, niet te veel zon en zelfs onderweg een flinke regenbui op onze kop. Ideaal koersweer derhalve, geen reden voor slappe excuses achteraf. Iedereen ging lekker in zijn eigen tempo, via de Rahier, de Ancienne Barrière, côte d’Aisomont (de mooiste beklimming van de Ardennen), totdat de ketting van de fiets van Stefan (die van Nico dus) het begaf. Dat was op de beklimming van de Côte de Haute Levée vanuit Stavelot. Een serieus oponthoud, waarop een normaal peloton niet zou wachten, maar wij natuurlijk wel. De ketting werd gemaakt vanuit de meegenomen spullen in de volgmotor van Ion en Ronald en na een stevig oponthoud (ja, Ronald vond er nog wel wat van, dat wachten op elkaar….. vroeger en zo….) konden we door.

De MBC wordt steeds professioneler, nu met maar liefst 3 motards met profi monteurs erop. Maar ja, dat moet ook wel zo blijkt. De ketting van de fiets van Nico werd gedurende de koers steeds korter, maar die heeft het wel gehouden waardoor Stefan voor de 2e keer de MBC kon voltooien.


> De dames

Na de beklimming van de Rosier was het grote moment daar. De zware beklimming was door (bijna) iedereen genomen en het wachten was op Anton. Hij stelde niet teleur en de vraag was nu, zou hij de naar hem vernoemde bocht gaan nemen? Terug naar de gemoedelijkheid van de auto in Winamplanche? Maar voor het beantwoorden van die vraag was eerst het woord aan Tom en Mark. Tom had een speciale sticker ontworpen voor op het plaatswijzerbord van de richting die Anton al vier keer had gevolgd. Anton plakte die onder applaus op het bord en nu zou hij dus ook volgens de traditie naar rechts moeten afbuigen. Niets was echter minder waar, hij veraste vriend en vijand (?) door de weg naar links te nemen. De lange weg naar nog meer ‘hel en verdoemenis’, zal ik maar zeggen. Hij zou voor het eerst de volledige MBC gaan uitfietsen. En zo geschiedde.

Anton had na 4 eerdere deelnames en 4 dito opgaves de illustere eer dat er een bocht naar hem genoemd werd, boven op Le Rosier: de Anton-bocht ofwel le Virage d'Anton. Maar 2026 was voor hem het keerpunt zo bleek later op de dag...

Op het laatste stukje tandvlees dat hij nog bezat zou hij later die dag finishen. Dat zouden we trouwens allemaal doen. Tot La Vecquée op 10 km van de eindstreep reden we gestaag door. Nou ja, de zware Côte de Brume liet (bij sommigen) heel wat (slijtage)sporen na. Hendrik, de Koning van het Vlakke heb ik me laten vertellen, maar in de Ardennen benadeeld door zijn postuur, hield goed stand. En Tom (de Adelaar van Esch) vloog vandaag minder hoog, maar deed het prima, vooral met zijn stickeractie trouwens. De damesstrijd vond in het midden van het peloton plaats. Sophie en Imme zouden gaan strijden om de trofee, maar klommen beiden als de besten. Anton sloot de rangen, maar deed alles in zijn tempo.

Tom: De familie Baaijens maakte zich al wat lichte zorgen wie vandaag de klimkoningin zou worden; Imme - de overwinning zou toch wel in de familie komen, of toch Sophie?

Tom: Nadat we in de voorbijgaande uren de rookies allerlei onheilspellende verhalen over “het beest” hadden verteld kwamen we nu dan aan bij “de verschrikking der verschrikkingen ”oftewel “het beest”


> De senioren

Bij ‘het beest’ aangekomen nog wat laatste woorden van de koersdirecteur. Wat wel en niet mocht en zo…. Niels demarreerde daarna als een dolle, zodanig zelfs, dat onze huisfotograaf maar net op tijd boven was om zijn aankomst vast te leggen.

Hmmm, het ging net iets anders dan Ger zich voorstelde: omdat hij wat verderop in het peloton gestart was had hij minder zicht op de kop. In werkelijkheid gingen Imme en Sophie gretig en als eersten van start, en ik sloop er achteraan; niemand die iets in de gaten had, mijn tactische meesterzet. Halverwege het beest gaf ik gas en lag een tijdje aan kop. Niels kwam na enige tijd voorbij, ik bleef even in zijn wiel hangen, maar moest terug naar mijn eigen tempo. Een tijdje later kwam Martin, en hetzelfde scenario herhaalde zich. Heb ik de jonkies toch nog (een beetje) zenuwachtig gekregen hahaha

Martin op gepaste afstand als nummer twee. Had er meer in gezeten? Volgend jaar misschien ook naar Mallorca voor een trainingsstage? Mark nummer drie, voor Erwin, die zich achteraf verweet bij het begin van de klim te ver van achteren te hebben gezeten. En dat met al die jaren levens- en fietservaring... Desondanks toch maar mooi de seniorentrofee geconfisqueerd! Daarachter heel knap (Kl)Imme. Soepel en gelijkmatig klimmend en daarmee overtuigend winnaar van de dameskoers.

(Kl)Imme -- Tom heeft haar vorig jaar deze bijnaam gegeven -- dacht natuurlijk de bokaal wel eventjes op te halen, maar Sophie gaf zich niet zomaar gewonnen. Haar 1ste MBC heeft ze toch maar mooi uitgefietst. Volgend jaar met meer (dan 2) dames een 'volwaardige' competitie?

Dan de spaarders van de dag. Hadden zij echt de hele dag in de spaarstand gereden, het leek er verdacht veel op, want ik dacht de hele dag toch beter te klimmen dan Stefan en Glenn, of was dat een onvervalst stukje wensdenken? Op de streep werd Glenn geklopt door Stefan.

Glenn en Stefan leken net als vorig jaar wel aan elkaar geplakt, ze waren aan elkaar gewaagd. Dus een wedstrijd binnen een wedstrijd: het gaat niet om het spel, maar om de knikkers is het motto van MBC.

Tom werd gevolgd door Sophie, kort daarachter ondergetekende en Hendrik. Anton sloot de rijen, maar verdiende toch het grootste applaus. Terecht, want hij had het langste op de fiets gezeten. Al was dat daarnaast ook weer niet heel vreemd, want wij waren allemaal al boven om voor hem te klappen. Hij mistte nog bijna de streep omdat hij te vroeg afboog. De prijsuitreiking boven op de top met mooie en verdiende winnaars. Voor de troostprijzen zorgde Tom met zijn overgebleven stickers van de Anton-bocht. Een sticker voor iedere nummer laatst in zijn categorie.

De volledige uitslag:

  1. Niels, winnaar open klasse
  2. Martin
  3. Mark (s)
  4. Erwin (s), winnaar senioren
  5. Imme (d), winnaar dames
  6. Stefan
  7. Glenn
  8. Tom (s)
  9. Sophie (d)
  10. Ger (s)
  11. Hendrik (s)
  12. Anton (s)

Grootste klapper in de hall-of-fame is Anton, door het uitrijden dit jaar stijgt hij maar liefst 9 plaatsen, van 20 naar 11, dat zijn nog eens stappen!


> De jonkies

De afdaling naar Winamplanche ging zoals gebruikelijk met hoge snelheid, waarbij als gevolg van een wegherlegging, door Mark en Hendrik de afslag naar rechts werd gemist, dat betekende nog een fiks aantal extra kilometers.

Wel raar dat door de nieuwe weginrichting in Desnié halverwege de afdaling, in tegenstelling tot de vorige situatie, de meest logische weg niet meer naar Winamplanche leidt waardoor je eigenlijk bijna als vanzelf verkeerd rijdt. En er stonden niet eens bordjes. Het geld zal wel op zijn of zo....

Ik was blij dat ik in de ochtend wel had opgelet, er zat al genoeg melkzuur in mijn kuiten. Melkzuur maakte gelukkig ook voor onze foutrijders even later plaats voor iets gelukszaligers. De frites en frikadellenomzet in Remouchamps steeg immers die avond tot ongekende hoogte.

Niet onvermeld natuurlijk: de bijstand van onze motards, Ion (zoon van), Ronald (broer van) en Kevin (vriend van Ion), hulde mannen! Tot 2027?

Nog een woordje van rookie Sophie:

De eerste MBC! Een memorabele dag. Ongeveer een jaar geleden overtuigde Imme mij ervan dat een wielrenfiets helemaal wat voor mij zou zijn. Met veel hulp van Mark kocht ik een fiets. Helaas bleek ik niet zo’n fanatieke fietser. Er was veel twijfel of ik de heuvelachtige tocht van zo’n 115 km in Spa kon volbrengen door mijn gebrek aan kennis van het schakelen en gebrek aan oefening, maar eenmaal gestart wist ik zeker dat ik door ging pakken. Door alle positiviteit van de groep, prachtige omgeving & heerlijk en voldoende eten en drinken heb ik genoten van de MBC! Dank daarvoor allemaal!