MBC 2025 "Klimme: de jeugd heeft de toekomst"
Editie 8, 13 juli 2025
7 deelnemers, 0 uitvallers (!)
Tom, Ger, Glenn, Imme, Martin, Niels, Stefan
Volger(s): Ion (motor), Mark (koersdirecteur vanaf de motor), Julian (in de auto van zijn pa)
Tekst: Ger, Mark (cursief)
Generatiewissel bij de MBC van 2025
We hadden nog een poging gedaan om van die tweede zondag van juli af te wijken, maar Tom en ik hadden beter moeten weten. De naamgever bepaalt en niet zo’n beetje ook. De MBC wordt ALTIJD gereden op die datum, dat staat in de sterren geschreven. Het staat bovendien op de MBC-site en daarmee is die datum dus niet onderhandelbaar.
Dat Mark zelf geblesseerd was maakte niet uit, dat het bijna 30 graden zou worden maakte niet uit, dat het misschien wel erg druk zou zijn in de Ardennen, ook dat maakte niet uit. Met zijn zevenen aan de start dit jaar, maar dus zonder Mark, die bij een bedrijfsuitje met levend tafelvoetbal zijn enkel had geblesseerd. "Schoenmaker blijf bij je leest", zei ik nog. Maar dat was aldus Mark ook het geval, want hij ís keeper. Voor de niet ingewijden, in een ander sportleven is Mark hockey-keeper.
Tsja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Voetbalkeeper op een hobbelig veld is wat anders dan hockeykeeper op kunstgras in een beschermend pak met helm en zo. Het gevolg was een verstuikte enkel, midden in de voorbereiding van de MBC. Maar ja, de MBC afgelasten kon natuurlijk niet, daarom dit keer maar als koersdirecteur op de motor.
Omdat we wisten van de vasthoudendheid van Mark was onze voorbereiding op de 13e juli gericht. Tom, alias de Adelaar van Esch, had er een speciale rittenkoers door Spanje, Italië en Oostenrijk opzitten. Prima voorbereiding, met aardig wat hoogtemeters ook. Imme, Martin, Stefan (broer van) en Niels (vriend van) hadden een weekend in Spa gepland met parcoursverkenning. Ondanks een avondje doorhalen ook een prima voorbereiding. Glenn had op hoogte geslapen in zijn eigen flatwoning op de 10e etage in de hoop zo meer rode bloedlichaampjes in zijn bloed te krijgen. Ook okay. Zelf had ik de Hedelse en Heusdense brug als hoogste obstakels een behoorlijk aantal keren bedwongen. Nee, aan onze voorbereiding kon het dus niet liggen, ofwel iedereen was er klaar voor.
Behalve onze naamgever dan. In Winamplanche nam Mark om 10.30 uur het woord en legde de spelregels uit aan vooral de nieuwkomers. Boven aan de hellingen wachten op elkaar en op het vlakke als groep koersen. "Oui, monsieur le directeur” klinkt het. Toch bijzonder, Mark zo te zien zonder zijn wielerkleding. Want ja, nog maar twee echt oudgedienden deze MBC. Er waren mannen van het eerste (nee, tweede) uur, Ger en Tom dus.
Tom en Ger zijn de laatsten van een generatie, die maar stug blijven doorgaan, alsof leeftijd niet bestaat. De andere oudjes vallen een-voor-een af. Eigenlijk best logisch, want de MBC is geen koers voor pannekoeken, geen appeltaart-tocht, en dat zal het ook nooit worden. Gekoerst moet er worden!
En de rest pas voor de tweede keer present (Glenn, Martin) of was rookie (Imme, Niels en Stefan). Ja, die uitleg was dus niet overbodig! De senioren vroegen nog om een half uur voorsprong (leeftijdsdispensatie), maar daar ging de organisator niet mee akkoord. Julian was er ook bij, maar toen hij ons zo zag besloot hij te gaan mountainbiken in Spa (al zei hij later dat hij dat toch al van plan was). Op de eerste helling van de dag werd al iets van de krachtverhoudingen blootgelegd.
Sinds 2024 hebben we een wisseltrofee voor de winnaar van de MBC (de eerste die bovenkomt op de slotklim, La Vecquée). De naamgever houdt nog een extra trofee voor de senioren onder ons in beraad. Of voor de dames (dit jaar was Imme de eerste dame die meedeed aan de MBC sinds 2008, de eerste editie). Maar dan moeten er wel 3 meedoen in de categorie, anders wordt winnen wel heel erg makkelijk...
La Vecquée (alias het beest) moest van de achterkant worden beklommen en dat lieten Martin en Niels zich geen twee keer zeggen. Gezwind stoven ze naar boven. Ik probeerde aan te sluiten, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Tijdens de lange afdaling richting de tweede helling van de dag reed Tom lek. Dat was balen, maar erger nog, hij had – ‘as they say’ – zijn materiaal niet op orde (hij had namelijk zijn reservebandje niet meegenomen). Ja, dan kun je 3000 kilometer door het zuiden van Europa hebben gefietst, zonder daar pech te hebben gehad, dat wil nog niet zeggen dat de Belgische wielergoden je even gunstig zijn gezind. Gelukkig bracht de motard van Ion uitkomst. Reservebandjes, en dat niet alleen, in overvloed.
Het zijn ook altijd dezelfde wiens materiaal niet in orde is: Eifel 2007, met Ger die een buitenband had met gaten en Tom die zijn schoenen vergeten was. Ondanks dat het goed beschreven staat in het reglement van de MBC (artikel 16, sub 1). Maar ja, trekken aan een dood paard heeft geen zin, dus kijken we maar weg...
Via de Côte de Rahier en de Col de Ancienne Barrière naar de volgens Mark mooiste klim van België, vanuit Trois Ponts naar de Côte de Aisomont. De klimverhoudingen kwamen nu in een definitieve plooi te liggen. Niels en Martin gemakkelijk vooraan. Daarachter Tom en Imme, dan Glenn en Ger en tot slot Stefan, sleurend aan de staart van het peloton. Maar deze Alpe d’Huzes bikkel toonde zijn fenomenale karakter en liet zich niet kennen. Op de top bij de skilift werden stroopwafels, gelletjes, bananen (die betere tijden hadden gezien), repen en water, veel water, verdeeld. Het was nodig, "Merci, monsieur le directeur".
En daarna weer naar beneden via Wanne naar Stavelot en de steile Côte de Haute Levee. Geen fijne klim met langsrazende auto’s en stinkende motoren. Maar het ging pas echt los op Le Rosier. Eerst de bossen, dan de open velden en de brandende zon, een hoog klimpercentage vooral in het dorp. Shirt open en mijn tong zo ongeveer ter hoogte van mijn kader. Vaak heb ik zwarte sneeuw gezien, maar dit was de overtreffende trap. Imme klom intussen steeds beter, wat Tom tot de opmerking verleidde: "Mark, waarom hebben jullie haar geen ‘Klimme’genoemd?"
Imme ging inderdaad wel soepeltjes omhoog, ondanks dat ze toen nog nauwelijks hellingen onder de wielen heeft gehad en ondanks dat ze MBC-rookie was. Intussen is ze haar vriendinnen warm aan het maken om te gaan fietsen, worden daarvoor racefietsen aangeschaft, worden ze enthousiast gemaakt voor de MBC en wordt het ineens mogelijk dat er in 2026 meerdere dames meedoen aan de MBC!
Ook Stefan en Glenn zaten op de limiet, maar ondanks dat nam niemand de Anton-bocht (de afsnijroute naar Winamplanche, genoemd naar Anton, die deze route het vaakst voor zijn rekening nam). Dus door, en na een fenomenale afdaling via de watervallen van Coo naar de Côte de Brume. Nog zo’n fijne scherprechter. Vooraan geen centje pijn, achteraan des te meer. Julian was klaar met mountainbiken en stond halverwege de helling. Hij zag zijn vader langzaam ten onder gaan. Boven aangekomen dacht hij aan reanimeren, maar dat bleek gelukkig niet nodig.
Julian zal in een verdwaald moment hebben gedacht aan deelname aan de MBC, maar na het lijden van zijn vader gezien te hebben was hij snel genezen hahaha
Iedereen kwam andermaal op de top, al waren de verschillen geen seconden, maar een flink aantal minuten. Intussen liet Julian ook zijn drone de lucht in, waardoor het lijden ook vanuit de lucht goed zichtbaar was. Alsof vanuit de hemelpoort werd meegekeken. Ion zorgde intussen voor beklijvend beeldmateriaal vanaf de grond. Het begon er allemaal steeds minder fraai uit te zien en ja, had ik dat shirt maar dichtgehouden. "Geen ‘wasbordje’, dan shirtje dicht" , zei Imme achteraf.
En Mark? Ja, onze koersdirecteur dirigeerde en moedigde aan, al vond zijn dochter dat dat beter kon en moest. Langzaam, via de Côte de Werbomont, kwamen we na alweer een lange afdaling over slecht wegdek en vals plat omhoog bij Le Vecquée. ‘Het beest’ keek ons grommend aan. Wie bedwingt mij als eerst? Een retorische vraag. Martin of Niels, of misschien Niels of Martin? Dat werd ook de realiteit.
Bij de voorgaande editie in 2024 hebben we voor het eerst een volgmotor gehad (met Ion als berijder). Dat bleek een schot in de roos! We hadden soms een volgauto, maar die neemt teveel plaats in (te merken bij beklimmingen op smalle wegen). De motor is snel en wendbaar. En in de koffers kan genoeg proviand en water mee, Ion werd bij iedere stop zowat belaagd door hongerige en dorstige renners. Die motor is een blijvertje....
Na het virtuele startschot aan de voet van deze laatste klim gingen Tom, Imme, Martin en Niels er inderdaad vandoor. Ik haakte al heel snel af. Glenn riep om zijn moeder en ook Stefan was aan het eind van zijn Latijn. Vooraan riep Imme dat ze de jongens zou pakken, waarop Niels en Martin versnelden en Imme eraf moest. Tom reed een prima klim in een mooi ritme en haalde Imme weer in. "Mijn beste klim ooit", zei hij later. Imme reed een prima gelijkmatig tempo. Ze versaagde niet. Het beest had zijn klauwen naar haar uitgestrekt, maar kreeg haar niet te pakken.
Vooraan legde Niels Martin erop. Daarmee was de eindrangschikking bepaald. Niels, Martin, Tom, Imme, Ger, Glenn en tenslotte Stefan. Mooie fotoshots van Ion legde ‘het grote lijden’ vast. Al met al geen uitvallers, deze MBC. Onze directeur kon tevreden zijn.
Geen uitvallers dit keer, voorwaar een mijlpaal! Zelfs Stefan, die het zichtbaar moeilijk had op de hellingen van de MBC, kwam puur op karakter boven. Glenn had het ook zwaar, maar ook hij had voldoende wilskracht om de koers te volbrengen. Chapeau!
Na een lange, dit keer lekker lopende afdaling, de prijsuitreiking op het dorpsplein van Winamplanche. Niels de verdiende winnaar van de wisselbokaal. Mark zei daarbij tijdens zijn eindspeech dat het winnen van deze bokaal wel verplichtingen met zich meebracht. Het betekende namelijk dat er volgend jaar opnieuw gekoerst zal moeten worden. Ja, je neemt je eigen ‘Classic’ serieus of niet.
Dat Niels er vandoor zou gaan met de trofee, lag wel een beetje voor de hand. Afgetraind, goed gesoigneerd en met een tiptop-fiets zag het er visueel prima allemaal uit. Maar ja, het moet zich wel bewijzen tijdens de slotklim, en daarin stelde Niels niet teleur, waarvan acte. In 2026 rijdt hij uiteraard weer mee om de trofee te verdedigen hebben we afgesproken...
Intussen berustte de Adelaar van Esch in zijn lot, de generatiewissel bij de MBC is een feit. Maar wat blijft is de ervaring. Bij de friet in Remouchamps wist hij precies hoeveel friet hij moest bestellen. Een kleine portie, die Belgen scheppen namelijk altijd veel friet in hun bakjes. En jawel, dat klopte, daar waar bij alle anderen veel frites overbleven of niet Glenn, alias Mr. XXL?
Maar goed. Het was een prachtige dag geweest, mede mogelijk gemaakt door ons top-motorduo, Ion en Mark. Maar toch zien we onze koersdirecteur volgend jaar liever terug op de fiets.
Alhoewel het makkelijk lijkt om als passagier op de motor voor koersdirecteur te spelen, viel het allemaal niet mee. Steeds gehaast en door elkaar geschud naar de volgende plek gaan, helm en andere kleding uit (het was warm die dag!), fourage voorbereiden, etc. Volgende keer weer lekker meefietsen!
