Mijn Alan #fietsen
Jarenlang heb ik rondgefietst op een Alan, een van de eerste koersvaste Italiaanse aluminium frames.
De Alan had een bijzondere constructie: in gepolijste stalen lugs gelijmde en geschroefde normaal ronde aluminium buizen. Al met al een van de allermooiste frames ooit geproduceerd.
Toen ik deze overnam van broer Ronald (die had er wedstrijden mee gefietst), was hij al een aantal jaren oud, maar er was al een sticker op bevestigd met regenboogkleuren en de naam van Francesco Moser, wereldkampioen in 1977.
De Trek 2000
Toen de Alan uiteindelijk in 2000 niet meer berijdbaar was, de bovenste balhoofdlug was in zijn geheel gespleten, waarschijnlijk door wat al te ruig veldcrosswerk wat ik toendertijd mee deed, heeft deze klassieker dus zo’n 25 jaar trouwe dienst gedaan. En toen, in 2000 maar een 'doorsnee' alu Trek 2300 / Ultegra gekocht. De wielen daarvan, van Rolf waren of liever gezegd zijn zeer bezonder met zo weinig spaken.
Als ik ooit nog eens een nieuwe fiets zo mogen kopen, niet waarschijnlijk, dan moet het maar weer een Alan zijn, de Alan 303 Carbon: exact dezelfde constructie, het zou me niets verbazen als het dezelfde lugs zouden zijn, maar dan met carbon buizen.
Mooi, mooi, mooi.
De Isaac 2005
Daarna is de Trek ook gescheurd, als gevolg van een ongelukkige confrontatie met een Mercedes en toen is het toch maar een carbon Isaac Pascal geworden. Kon ik voor weinig via internet op te kop tikken. Heb nog wel even naar Alan gekeken, maar de frames waren sinds jaren niet meer veranderd, dus dat leek me niet zo verstandige optie meer. Dus nu fiets ook ik rond op een plastic fiets.
Alles van de Trek omgebouwd naar de Isaac en zo rijd ik nog steeds op een uniek fietsje. Want die Rolf-wielen, die zie je niet vaak....
Naschrift 2026
De onderdelen die destijds zijn overgekomen van de Trek, groep plus wielen, zijn inmiddels al bijna 30 (!) jaar oud en aan vervanging toe. Inmiddels is het crankstel, remmen, shifters, cassette en deraileeurs vervangen; alles omgebouwd naar compact (50-34), en van 9- naar 10-speed, een mix van Ultegra en 105. De 23mm banden zijn ook breder geworden met 25mm Continental Grand Prix 5000, breder is beter zeggen ze.
Stuur is vervangen door een veel smaller (en lichter) exemplaar; smalle sturen zijn nu dé trend in het wielrennen, en ja, in trends moet je meegaan. De Rolf-wielen hebben inmiddels versleten lagers en zijn vervangen door een stel heuse Mavic Ksyrium klimwielen, superlicht. Tegelijk ook de Speedplay-pedalen meegenomen, want ondanks dat de schoenplaatjes niet kunnen slijten door lopen, die je toch dat metaal op metaal gaat inslijten.
Al met al weer een hele 'nieuwe' fiets. Nostalgie is leuk, maar een beetje meegaan in de tijd mag ook wel...