2008 22 (!) jaar na
mijn laatste
gemelde actie weer eens in de weer met windsurfen. Op
vakantie naar Kroatië en omdat we niet gingen kamperen bleef er ruimte
op het dak van de auto over (waar normaal 'de bak' zit) dus konden de planken mee.
De verwachtingen waren niet hooggespannen, maar dat bleek heel anders
uit te pakken!
Het begon al op de dag van aankomst in Biograd. Nauwelijks geslapen op de lange, lange autoreis,
maar omdat het
flink waaide (6+ Bft) meteen maar gaan surfen. Ik heb zelfs een tijdje
met het drietje
gevaren, zo ging het te keer.
Ik kan me eerlijk gezegd niet meer herinneren wanneer ik
op die
plank (zelfgebouwd rond '88, +/- 60 l) en met dat zeil (North Ezzy
Wave 4,5) voor het laatst heb gevaren, maar dat
moet minimaal 15 jaar geleden zijn! Goed om te zien dat je dan
toch zo opstapt
alsof er niets gebeurd is, surfen is net als fietsen, dat verleer je
nooit.
Daarna nog veel op de grotere plank van Ellen (BIC Hard Rock, 130
l) gevaren, ook met de 4,5 maar meestal met de semi-camber 6,0 (Farla); met de
7,5 full-camber ga ik niet meer surfen, die is volledig
onbetrouwbaar wanneer je overpowered bent.
Het ging dus wel lekker, zowel met de wind als met het
surfen, zeker toen we de
laatste week op het eiland Pasman nabij Tkon tegenover Biograd zaten, ik
heb daar iedere dag gevaren. Het
gijpen en andere trucs als duckgijp
en 360-er lukten in
het begin
slecht of helemaal niet, maar later
ging het al snel veel beter. Ik heb toch een paar dagen tijd moeten
hebben om weer te
wennen en het oude ontspannen gevoel (op z'n Duits: 'ganz locker')
terug te krijgen, maar als je zo
intensief er mee bezig bent, zit je zo weer op je oude niveau.
Ben daar nog een stel Slovenen
tegengekomen die zich afvroegen hoe het
kon dat ik telkens planeerde en zij niet: aan hun materiaal kon het
niet liggen, want dat was hypermodern (vergeleken met de 20 jaar oude
'meuk' van mij). Toen ik ze liet zien op hun eigen plank dat je wel
degelijk kon planeren en gijpen, waren ze overtuigd dat het wel de
techniek moest zijn.
De
daaropvolgende dagen heb ik een soort surfschool gehad, want ze vroegen
me de oren van de kop: "How do I do that?", "Can you teach me this?",
"Mark, I saw you doing this, why are you doing that?". Maar het was erg
leuk om te doen, aardige mensen ook en ik denk dat ik ze ook wat
nuttigs bij heb kunnen brengen. Het idee was geboren over het beginnen van een
surfschool al daar, maar ja, dat is ook weer zo'n stap...
Op de laatste dag, in het laatste uur begaf het mastvoetje van de BIC
het (plastic, dus uit- en afgesleten). Het moment was goed, maar of het
ook vervangen kon worden (een 'gewone' vinkast kan immers niet
gemonteerd worden)? Gelukkig had Van Gent in Rosmalen
nog
zo'n voetje liggen, zelfs in aluminium! En passant de hele mastvoet
vervangen (de diabolo stond op scheuren en was niet meer te
demonteren). Heb nu dus zo'n modern systeem dat je boven de diabolo kun
losklikken (zeil span je dus op zonder de diabolo); overigens ook maar
gedaan voor de zinker.
Mijn jongens hebben ook een beetje surfen geleerd en zijn enthousiast,
zeker toen ze mij hebben zien surfen (hadden ze nog nooit gezien), dus
dat belooft wat volgend jaar: met 4 planken en 16 zeilen naar Kroatië!
Van te voren had ik de vinkast van de zinker extra
verstevigd, hij zat er nogal los in: gelukkig heeft deze het gehouden!
Ook had ik het plan om mijn mastvoet naar achteren te verplaatsen door
het plaatsen van een extra vinkast achter de huidige mastvinkast. Het
is bij een plan gebleven (had wel vloeibaar polyesther meegenomen),
maar dat ga nog zeker doen. Ben benieuwd hoe dat vaart, je mast
zo'n 30
cm naar achteren, is modern, blijkt.
De omstandigheden zijn ideaal, een strakblauwe lucht, kristalheldere zee, lekker in je zwembroek een stukje wegsurfen, een
tropisch paradijs zogezegd. Als je al een keer een plens water over je
heen krijgt, dan is het net een warme douche. Vergelijk dat maar eens
met Nederland...
Tip:
doe altijd schoentjes
aan. Ik had ze namelijk niet en tijdens mijn eerste surfmoment heb ik
mijn voeten compleet opengehaald door alles wat daar op de grond ligt
(scherpe rotsen en schelpen, koraal, zee-egels, etc.), zodanig dat
ik twee weken bijna
niet meer kon lopen. Het ironische was dat ik de schoentjes net had
weggegooid (zaten vol met gaten) toen ik een week daarvoor het
materiaal ging controleren...
Intussen
ben ik weer besmet geraakt met het surfvirus van 20 jaar geleden, toen
stond er mee op en ging er mee naar bed. Maar
eens kijken waar het op uit komt in het koude kikkerlandje: ik hoop dat
ik mijn wetsuit nog heb. Langzaamaan wat materiaal vervangen
en weer nieuwe trucs bijleren, trucs die in mijn tijd nog niet bedacht
waren!
